Wie voor het eerst een Fendi-boetiek binnenstapt, voelt ongeveer dezelfde aarzeling. De Baguette, de Peekaboo en de By The Way komen samen in gedachten en lijken op het eerste gezicht drie varianten van hetzelfde idee.
Dat zijn ze eigenlijk niet.
Drie tassen, jaren uit elkaar, uit dezelfde hand, getekend voor compleet verschillende problemen. Ze als inwisselbaar behandelen is de eenvoudigste manier om met een eerste Fendi te eindigen die na een paar keer dragen niet helemaal klopt. Meestal valt het op rond het derde of vierde gebruik, wanneer de rest van de garderobe het niet eens is met de tas.
Hier is de eenvoudige versie. De Baguette is de kleine schoudertas die Silvia Venturini Fendi in 1997 tekende. De Peekaboo is de gestructureerde tophandle-satchel die ze in 2008 tekende als tegenwicht voor de luide logo's van die tijd. De By The Way is de alledaagse Boston die ze in 2014 toevoegde voor de dagen waarop een tas gewoon mee moet. Zodra dat zit, wordt de keuze een stuk eenvoudiger.
Waar elk van de drie vandaan komt
De Baguette arriveerde in 1997, ontworpen door Silvia Venturini Fendi, kleindochter van de oprichters van het huis en destijds Creative Director Accessoires onder de artistieke leiding van Karl Lagerfeld (Fendi Baguette Bag History, WWD). De gedachte was simpel. Ze had Parisiennes een vers stokbrood onder hun arm zien dragen, op precies dezelfde nonchalante manier waarop een ander een tas draagt, en die houding wilde ze in leer hebben. Het resultaat is een kleine rechthoek van ongeveer 26 bij 14 cm, met een korte schouderband en een ineensluitende FF-sluiting op de voorkant. In het debuutjaar werden meer dan 100 000 exemplaren verkocht, en de paars met pailletten uitgevoerde Herfst/Winter 1999/2000-versie werd de tas die Carrie Bradshaw in seizoen drie van Sex and the City aan een overvaller toonde met de zin «Dit is geen tas, dit is een Baguette». Die ene zin en die ene tas worden breed gezien als het startschot van het moderne it bag-tijdperk (Fendi Baguette Bag History, WWD).
De Peekaboo kwam elf jaar later, in 2008. Dezelfde ontwerpster, omgekeerd uitgangspunt. Middenin de luide logomanie van halverwege de jaren 2000 zei Silvia Venturini Fendi dat ze bewust een anti-it bag wilde tekenen (Silvia Venturini Fendi Reflects on Designing the Peekaboo Bag, FASHION Magazine). De vroege werknaam was «Hide and Seek». Het handelsmerk van de tas is het voorpaneel dat iets naar voren leunt. De balans tussen de zachtheid van het leer en de structuur van het lichaam zorgt ervoor dat de tas net genoeg opengaat om de binnenkant te tonen. Dat gebaar, geleend uit het kinderspelletje van handen voor de ogen en weer weghalen, gaf de tas haar definitieve naam. Het eerste model werd eind 2008 gepresenteerd en kwam in het voorjaar van 2009 in de boetieks.
De By The Way is de jongste van de drie, toegevoegd in 2014. Dezelfde ontwerpster, dit keer voor het dagelijks leven (Fendi Is Relaunching Its Iconic By The Way Bag, PurseBlog). Het silhouet is een Boston: een langwerpige, licht ovale rechthoek met twee korte handvatten en een afneembare lange schouderband. De tas draagt prettig in de hand, op de schouder of als crossbody, en de banden dwingen niet tot één houding. De By The Way is niet ontworpen voor gelegenheden zoals de Peekaboo. Ze is ontworpen voor mensen die elke dag een tas dragen en willen dat die in de loop van de tijd wat zachter wordt in plaats van stijf te blijven.
Drie tassen, drie ontwerpvragen. De Baguette is een kleine schoudertas die je onder je arm klemt. De Peekaboo is een gestructureerde tophandle-satchel die je in de hand draagt. De By The Way is een alledaagse Boston die meegaat zoals jij dat wilt.
Baguette: het kleine tasje waar mensen aan denken bij «Fendi»
De Baguette zit in een heel specifieke plek. Ze werkt zowel bij geklede als bij casual outfits, maar de manier waarop ze die twee verbindt is bijzonder. Klein, de korte band klemt de tas precies tussen arm en lichaam, en de FF-sluiting voorop draagt de identiteit van de tas. Dat FF-motief, ook Zucca genoemd, werd oorspronkelijk in 1965 getekend door Karl Lagerfeld toen hij bij Fendi begon (Fendi 101: The Baguette, Rebag).
Ze gaat vanzelf met slipjurken, midi-rokken, denim met hakken: alles waar de tas dicht bij de hand wil blijven. Twee situaties waarin ze niet de eerste keuze is:
- Dagen met veel woon-werkverkeer en veel spullen. Ze is nooit gemaakt om een hele dag te dragen. Telefoon, kaarthouder, lippenstift: dat is grofweg de capaciteit.
- Een garderobe die leeft op crossbody-tassen met de handen vrij. De korte band houdt de tas met opzet dicht tegen het lichaam, en dat botst met de crossbody-gewoonte.
In de Chexlow-selectie zie je Baguettes vooral in klassieke leersoorten, meestal nappa en het Zucca-jacquardcanvas, met af en toe seizoenseditieuitvoeringen in pailletten, borduurwerk of denim. Heeft een garderobe stevige dagelijkse tote-tassen maar mist een klein tasje voor korte uitjes of avonden, dan vult zij die plek. Is er al een kleine clutch, dan tilt de Baguette die positie een trapje hoger in plaats van haar te dubbelen.
Eén ding is goed om te weten: de Baguette komt in meerdere maten. De originele 26 cm leest het meest als de Sex and the City-silhouet; Nano en Mini leunen bijna naar accessoire-formaat; de Medium is de gemakkelijkste dagelijkse keuze voor de meeste mensen.
Peekaboo: de gestructureerde tophandle die in de kast wortel schiet
De Peekaboo is getekend als de omkering van de Baguette. De intentie was vanaf het begin expliciet anti-it bag (Silvia Venturini Fendi Reflects on Designing the Peekaboo Bag, FASHION Magazine). Logo's blijven grotendeels uit het zicht, het lichaam is gestructureerd en het interieur is verdeeld in twee compartimenten door een stevige middenwand. Het openen gebeurt via twee draaislotjes aan de zijkanten: je kunt één paneel openen, beide, of alles dicht laten (The Fendi Peekaboo ISeeU, LA FORMA).
Structureel gedraagt een Peekaboo zich als een satchel. De tophandle is de primaire draagwijze; de afneembare lange band laat schouder of crossbody toe wanneer de dag daarom vraagt, maar de natuurlijke houding van de tas is in de hand. De panelen zijn zacht genoeg om rond lichte ladingen te ontspannen en strakker te worden bij volle vulling, wat mee verklaart waarom het silhouet mooi veroudert.
Dat helpt bij de keuze. Een Peekaboo gedraagt zich in een garderobe als een goed gemaakte gestructureerde satchel. Ze werkt tussen gekleed en casual, het leer wordt zachter met de tijd, en wat van een afstand als Fendi leest is geen logo. Het is de silhouet en de licht opengaande zijpanelen.
Voor een garderobe die al ruimte heeft voor een kleine Baguette, dubbelt de Peekaboo niet. Ze vult de gestructureerde draagpositie. Voor een garderobe rond zachte tote-tassen en crossbodies is de Peekaboo een categorie-uitbreiding die vraagt dat de rest van de kast meebeweegt. Dat is eerlijker om vooraf te zeggen.
De Medium Peekaboo, ongeveer 33 cm breed, is de meest aanbevolen eerste Peekaboo. Een A4-schrift past diagonaal en de verhoudingen kloppen op de meeste figuren. De Mini leest meer als avondformaat, en de Iconic (large) begint op bagage te lijken.
By The Way: de Boston die niets vraagt
De By The Way is de eenvoudigste van de drie om mee te leven. Ze draagt prettig met de twee korte handvatten of met de afneembare lange band op de schouder of crossbody, en dwingt niet tot één houding. Ze weegt merkbaar minder dan een vergelijkbare Peekaboo, en het silhouet is bedoeld om in de outfit op te gaan in plaats van die te dragen (Fendi Is Relaunching Its Iconic By The Way Bag, PurseBlog).
De klassieke uitvoering is gemaakt van Fendi's Selleria-leer, een zachte Romeinse Cuoio, en afgewerkt met de toon-op-toon handgenaaide stiksels die het kenmerk van de Selleria-lijn zijn. De FF Zucca-jacquardcanvas versie duikt regelmatig op, en de Mini krijgt elk seizoen shearling- en patchworkvarianten. De Medium (ongeveer 32 cm) is de meest voorkomende maat en neemt een A4-schrift op; de Mini (ongeveer 27 cm) trekt naar kortere dagen.
Twee situaties waarin de By The Way het beter doet dan de andere twee:
- Boodschappen doen. Korte handvatten in de hand of lange band als crossbody: de tas dwingt geen keuze af.
- Casual outfits. Ze leest als Fendi zonder een T-shirt en jeans zwaarder te maken dan ze zijn.
Twee situaties waarin ze minder past:
- Formele gelegenheden. Ze is niet zo gestructureerd als de Peekaboo, dus naast tailoring valt ze net iets te casual.
- Regendagen. Selleria-leer is zacht genoeg om watervlekken sneller te tonen dan andere Fendi-leersoorten.
Voor een garderobe die toch al naar casual neigt, is dat vaak de eerlijkste eerste Fendi. Ze vraagt niet aan de rest van de kast om formeler te worden, en de instapprijs ligt duidelijk onder het Peekaboo-niveau.
Drie dingen die na een seizoen met elk model zichtbaar worden
Wie elk model een seizoen heeft gedragen, ziet drie verschillen achteraf scherp:
- Draaghouding. Baguette is een klein tasje onder de arm, Peekaboo is een tophandle in de hand of in de elleboog, By The Way wisselt tussen hand, schouder en crossbody naargelang de dag. Ze concurreren echt niet om hetzelfde gebaar.
- Onderhoud. De Baguette is klein, dus hoekslijtage komt langzamer, maar pailletten- en borduuredities slijten eerst aan het oppervlak. De Peekaboo houdt vorm dankzij de stevige panelen, maar fijne krasjes verschijnen rond de zijdraaislotjes. Het Selleria-leer van de By The Way toont dagelijks gebruik het snelst van de drie.
- Doorverkoop. Alle drie houden ze waarde, maar de tweedehandsmarkt van de Baguette is met afstand de diepste. Sex and the City-edities en de originele 26 cm met pailletten trekken nog steeds vraag. De Peekaboo loopt stabiel in klassieke leersoorten. De By The Way begint lager in prijs en heeft ook een lagere bovengrens, met een rustigere aftermarket.
Welke dus eerst?
Eerlijk gezegd komt het neer op één vraag: welke plek in jouw kast is écht leeg?
- Geen klein tasje voor korte uitjes of avonden, een garderobe met slipjurken en midi-rokken: de Baguette is het eerste stuk.
- Geen gestructureerde tophandle-satchel die door de week toch verzorgd leest: de Peekaboo is het eerste stuk.
- Casual garderobe op zoek naar een dagelijkse drager die naar Fendi knipoogt zonder zwaar te worden: de By The Way is het eerste stuk.
De meest gemaakte misstap bij een eerste Fendi is proberen om één stuk alle drie de behoeften te laten dekken. Dat lukt zelden. Wie uiteindelijk meer dan één bezit, begint meestal met die die het grootste gat vult, en voegt een of twee seizoenen later een tweede toe, wanneer de eerste rustig zit.
Bronnen
- Fendi Baguette Bag History, WWD: introductie in 1997 door Silvia Venturini Fendi, Parijse baguette-inspiratie, paars-met-pailletten versie Herfst/Winter 1999/2000 in Sex and the City seizoen 3.
- Silvia Venturini Fendi Reflects on Designing the Peekaboo Bag, FASHION Magazine: introductie in 2008, oorspronkelijke werknaam «Hide and Seek», anti-it bag-intentie.
- Fendi 101: The Baguette, Rebag: Karl Lagerfelds Zucca FF-sluiting uit 1965, constructienotities bij de Baguette.
- The Fendi Peekaboo ISeeU, LA FORMA: dubbele zijdraaislotjes, twee interieurcompartimenten gescheiden door een stevige middenwand.
- Fendi Is Relaunching Its Iconic By The Way Bag, PurseBlog: introductie in 2014, Boston-silhouet, Selleria-leer, Mini- en Medium-maten en prijs.
Hoe deze gids is opgebouwd
Dit stuk begon met een vraag die telkens terugkeert bij wie de eerste Fendi koopt: welke van de drie signatuurtassen, Baguette, Peekaboo of By The Way, hoort als eerste in de kast. We legden de ontwerpcontext van elk model naast elkaar aan de hand van WWD's Baguette-geschiedenis, het tienjarige Peekaboo-interview met Silvia Venturini Fendi in FASHION Magazine, Rebag's diepteanalyse van de Baguette en de relancecoverage van de By The Way op PurseBlog. De bronnen staan onderaan vermeld. De aanbevelingen blijven binnen de Fendi-tassen die je op dit moment via Chexlow kunt vergelijken, zodat het verhaal aansluit op wat een lezer ook werkelijk kan overwegen.
Chexlow topic editor · AI-illustratie vermeld in alt-tekst
